ബെയ്ജിങ്: കഴിഞ്ഞ 50 വർഷത്തിനിടെ ചൈന നേടിയ സാമ്പത്തിക, സാങ്കേതിക, കുതിപ്പ് ഇപ്പോൾ ലോകമെങ്ങും ചർച്ചയായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. ഒരിക്കൽ കൃഷിനിര്ഭരമായ സാമ്പത്തിക സംവിധാനത്തിലായിരുന്ന ചൈന ഇന്ന് ലോകത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയും, ഉൽപാദനശക്തിയിൽ ഒന്നാമതെത്തിയ രാഷ്ട്രവുമാണ്. ഈ അത്ഭുതകരമായ വളർച്ചയുടെ തുടക്കം 1978-ൽ ഡെങ് ഷിയാവോപ്പിംഗ് കൊണ്ടുവന്ന വിപണിവത്കരണ നയങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു.
1949-ൽ മാവോ സെതൂങിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ചൈനയിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഭരണഘടന നിലവിൽ വന്നു. “ഗ്രേറ്റ് ലീപ്പ് ഫോർവേഡ്”, “സാംസ്കാരിക വിപ്ലവം” തുടങ്ങിയ സാമൂഹ്യപ്രായോഗിക ശ്രമങ്ങൾ വലിയ പ്രതിസന്ധികൾക്കിടയാക്കിയെങ്കിലും, മാവോയാനന്തര ചൈന വിപണിയോടു ചേർന്ന് പുതിയ വഴികൾ തേടി മുന്നേറി. സ്വകാര്യ മേഖലക്ക് അവസരങ്ങൾ നൽകി, വിദേശ നിക്ഷേപത്തിന് വാതിലുകൾ തുറന്നതോടെ, രാജ്യത്തിന്റെ വളർച്ചക്കൊടുമുടി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ഇതിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു Special Economic Zones (SEZs) — ശെൻഷെൻ പോലുള്ള നഗരങ്ങൾ, വിപ്ലവാത്മക മാറ്റങ്ങൾ സാക്ഷിയായി. WTO-യിലേക്കുള്ള ചേരിതിരുത്തൽ (2001) ചൈനയെ ആഗോള വ്യാപാരത്തിൽ കുതിച്ചുയർത്തി. ഇന്ന് Huawei, Alibaba, Xiaomi പോലുള്ള ബ്രാൻഡുകൾ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള വിപണികളിൽ സ്വന്തം സ്ഥാനം ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
ചൈനയുടെ വികസനത്തിന് മറ്റു മുഖങ്ങളുമുണ്ട് — Belt and Road Initiative പോലുള്ള ആഗോള പദ്ധതികൾ വഴി രാഷ്ട്രീയവും സാമ്പത്തികവുമെല്ലാം അതിന്റെ സ്വാധീനപരിധിയിൽ എത്തിപ്പെടുത്തുകയാണ്. അതേസമയം, മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനങ്ങൾ, കർശന ഭരണകൂടം, അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അഭാവം തുടങ്ങിയവയും അന്താരാഷ്ട്രതലത്തിൽ ആശങ്കയാകുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, “സോഷ്യലിസം with Chinese Characteristics” എന്ന പേരിൽ ഭരണകൂടം വികസനം ലക്ഷ്യമാക്കി അതിവേഗം മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.
ഇന്നത്തെ ചൈന — കയറ്റുമതിയിലും ടെക്നോളജിയിലും ശക്തമായി കാൽചുവയ്ക്കുന്ന ഒരു ലോകതലശക്തി. അതിന്റെ വളർച്ച ലോകവാണിജ്യത്തെയും നയതന്ത്ര തുലനങ്ങളെയും നിർണ്ണായകമായി സ്വാധീനിക്കുന്നു. ഈ കുതിപ്പിന്റെ ദിശയും ദൈർഘ്യവും ഭാവിയിൽ ആഗോള രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിർണ്ണായകമാകും എന്നതിൽ സംശയമില്ല.
